ندارد چشمهٔ خورشید آبی


کزان چشمه تو بردی هر چه است

نباشد هیچ بوی نافه از مشک


ولی موی تو یک سر مشک نابست

چو بر شیرین لبت از رخ چکد خوی


تمامی آب آن شربت گلابست

مرا گریک سوا لی از لب تست


ز چشمت ده جواب ناصوابست

سخن گوید چو خسرو پیش چشمش


زبون غمزهٔ حاضر جوابست